Fast Fashion verwijst naar de snelle productie en verspreiding van goedkope mode, die vaak in korte cycli op de markt komt. Bedrijven die Fast Fashion produceren, gebruiken vaak zeer goedkope materialen en productielocaties in ontwikkelingslanden, waar de loonkosten laag zijn.

Een voorbeeld van de gevolgen van Fast Fashion zijn sweatshops. Sweatshops zijn geen kleine naaiateliers voor kleding, het zijn fabrieken waar arbeiders onder slechte omstandigheden en voor lage lonen werken. Deze fabrieken bevinden zich vaak in ontwikkelingslanden en produceren mode voor bedrijven in ontwikkelde landen. Veel bedrijven die Fast Fashion produceren, maken gebruik van sweatshops om hun kosten te verlagen en snel nieuwe producten op de markt te brengen.

In sweatshops worden arbeidsrechten vaak genegeerd. Werknemers werken vaak lange uren en hebben geen toegang tot adequate gezondheidszorg of veilige werkplekken.

De beginjaren: In de jaren 1950 en 1960 begonnen bedrijven snel geproduceerde en betaalbare mode aan te bieden. Deze ontwikkeling was voornamelijk te danken aan de toenemende vraag naar goedkope mode en werd gestimuleerd door de groeiende welvaart en de verspreiding van massamedia.

De groeifase: In de jaren 1970 en 1980 maakte de fast fashion-industrie een sterke groei door. Dit was vooral te danken aan de toegang tot goedkopere productiemethoden en wereldwijde toeleveringsketens. Bedrijven begonnen mode sneller en in grotere hoeveelheden te produceren om aan de vraag te voldoen.

De digitaliseringsfase: Met de verspreiding van het internet en sociale media in de jaren 2000 begonnen bedrijven hun producten online te verkopen en snellere trends te benutten om hun producten te promoten. Dit leidde tot een nog grotere verspreiding van fast fashion en een nog snellere productiesnelheid.

Fast Fashion heeft de afgelopen decennia de manier waarop we mode consumeren en bekijken enorm veranderd. Door de beschikbaarheid van goedkope en snel geproduceerde mode hebben steeds meer mensen toegang tot kledingstukken die vroeger als luxe werden beschouwd. Maar deze vermeende luxe heeft zijn prijs.
Fast Fashion heeft ertoe geleid dat mensen hun kleding veel minder waarderen en sneller weggooien. De impact op de natuur is enorm, omdat er veel chemicaliën worden gebruikt bij de productie van grondstoffen en de productie van textiel veel water en energie vereist.

Samengevat kan Fast Fashion worden gezien als een vermeende luxe die ten koste gaat van de natuur en de vele mensen die in de lange productieketens werken.

Wij zetten ons in om kleding weer te laten waarderen en willen begrip creëren voor hoe duurzame mode ontstaat en hoeveel handwerk er in elk stuk zit. Waardering is, naast het gebruik van duurzame materialen en eerlijke productie, een essentieel punt op weg naar groene kleding. Want uiteindelijk hebben we niets gewonnen als we duurzame kleding net zo snel consumeren en weggooien als Fast Fashion.